گزیده ها

«بهانه مرغان و پاسخ هدهد»

و آن مرغ دیگر بهانه می آورد که:
آخر من آلودۀ هزار گناهم و بدین بار سنگین کی توانم
کوهها و درهّ ها را در نوردم و به سیمرغ رسم؟
هدهد پاسخ می گوید که:

«موسیقی»

موسیقی دلهای دینداران را الهام می بخشد
روح را بیدار می کند و تعالی می دهد
و بالهایی از آرزوهای بزرگ و شریف به آنها می بخشد
 و آنها را شایستۀ سخن گفتن با خداوند می کند.

 «منقد بی مایه»

انتقاد هنری است که آدمی را با کمترین تلاش
شان و منزلت می بخشد و به هیبت و حرمت می رساند.
موهبت خلاقیت را طبیعت به افرادِ اندکی بخشیده است
و بار کسب آن علوم که جز با رنج و محنت مستمر حاصل نمی شود


«یا چه جان است نگویی که منش پیرهنم»

دانشمندان در پی کشف اسرار خودآگاهی به روح نزدیک می شوند و امروز دانشمندان علوم طبیعی مهم ترین و غامض ترین مسألۀ علم را شناخت ماهیت خودآگاهی می دانند. پرسش این است که این کیست که بر جسم ما حاکم است و بر این مرکب تن سوار است و خود را و عالم را درک می کند و قضاوت می کند؟ به تعبیر مولانا
کیست در دیده که از دیده برون می نگرد
یا چه جان است نگویی که منش پیرهنم


«به دختران جوان»

اکنون که تو را فرصت هست
تا توانی گل و ریحان و یاسمن برچین
که زمان، این پیر کهنسال، همچنان با شتاب در پرواز است

«گوساله سالاری»

چون سامری مباش که زر داد و از خری
موسی نهاد و از پی گوساله می رود
حافظ
اگر بگوییم که خدای حاکم بر اکثریت عالم در طول تاریخ تا به امروز نیز همان گوسالۀ سامری است سخنی به گزاف نخواهد بود زیرا خدای یا ارباب هر کس همان است که به خاطر او به عشق سودای او کار می کند و اکثریت مردم را سودایی جز درهم و دینار نیست و به خاطر اوست که جنگ ها می کنند و جانها می ستانند، دامها می گسترند و آدمها را شکار می کنند.


«تجربه کهنسالی»

آن هنگام که پای در کهنسالی نهادی
و گیسوانت به رنگ خاکستری میل کرد
و چشمهایت از خواب زندگی سنگین شد