گزیده ها

«باد وچنگ»

تو باد
من چنگ
ای باد، این سیمهای خفته را بنواز تا به طنین امواج خویش
قلب مرده ام را از نو زنده کنند.

«پرنده ای در قفس»

اگر آواز خواندن مى توانست
ميله هاى قفس را بشكند
پرنده آزاد مى شد
تا در هواى عطرآگين

«دین عشق»

«دین عشق»

در ادب پارسی دین رسمی و مقبولْ، همان دینِ عشق است که از آیه حاضر (آل عمران: 31) و آیاتی چون
«والَّذینَ آمَنوا أشَدُّ حُبّاً لِلّه» (بقره: 165) و آیۀ «یُحِبُّهُم و یُحِبُّونَهُ» (مائده: 54) و آیات دیگر الهام گرفته اند. و نیز در حدیث آمده است که «هَلِ الدّینَ ألَّا الحُبّ و البُغًض فی الله ؟» (آیا دین غیر از این است که انسان هر چه را دوست دارد به خاطر معشوق باشد و هر چه را که دوست ندارد همان است که خاطر معشوق از آن بری است). و خداوند خوش آمد و ناخوش آمد های خود را مکرر در قرآن بیان کرده است که: خدا پاکان را دوست داردو صادقان را و متواضعان و دادپیشگان را و خدا دوست ندارد متکبران را و متجاوزان را و دروغ گویان را و ...
لذا جوهر دین هم آهنگ کردن حب و بغض های خود با حب و بغض های الهی است. مولانا در داستان نبرد حضرت امیر(ع) با آن کافر دانا و مستعد از قول حضرت مولا می گوید:
کو هم و هستی من بنیاد اوست

«حکیم خندان»

 ای حکیم خندان
ای گنجینۀ حکمت انسانی
ای هوراس پارس
ای که بر صفحات گلستانت-

«پرندۀ امید» 
 

امید پرنده ای است 
که بر شاخۀ درخت روح فرود می آید
و نغمه های بی کلام می خواند

«بهانه مرغان و پاسخ هدهد»

و آن مرغ دیگر بهانه می آورد که:
آخر من آلودۀ هزار گناهم و بدین بار سنگین کی توانم
کوهها و درهّ ها را در نوردم و به سیمرغ رسم؟
هدهد پاسخ می گوید که:

«موسیقی»

موسیقی دلهای دینداران را الهام می بخشد
روح را بیدار می کند و تعالی می دهد
و بالهایی از آرزوهای بزرگ و شریف به آنها می بخشد
 و آنها را شایستۀ سخن گفتن با خداوند می کند.